Geçenlerde pencereden dışarı baktım, insanlar oraya buraya yürüyorlardı. Bir adım diğerinin önüne. Öylece. Kolayca. Bir yere yetişmek için, telaşla bile olsa hareket edebilmek ne büyük nimet. Ve bunu hiç düşünmüyordum. Bir adımı diğerinin önüne atabilmenin o müthiş konforuna sahip olduğumu aklıma bile getirmeden "ah ne çok koşturuyorum, ah ne kadar çok işim var" diye şımarıklık yapıyordum. Doğum günümden bir gün önce sol ayağımın tarak kemiği kırılınca -öylece yürürken hem de- nasıl bir meccani nimetin üzerinde yaşadığımı idrak ediverdim. Allah'ın bütün iplerimizi elinde tuttuğunu -elhamdülillah- bilen biri olduğum halde bu ani müdahalenin kudreti karşısında titredim. O her şeye kadirdir, istediği anda nefesimizi keser" diye anlatmak ne kadar kolaymış! Acizliği ilk elden hissetmek ise bambaşka bir mesele. İnşaallah anladım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder