Elemim

Çamaşırların kurutmadan çıkmasını bekliyorum. Beklerken okumak için yanıma hem yarım kalmış öykü kitabımı hem de siyer çalıştığım İslam Tarihi kitabını aldım. Hangisini canım isterse. Onları istemezse diye bir de bulmaca seçtim. (Kelime tekrarı yaparım diye İngilizce notlarımı da alacaktım da ondan vaz geçtim Allahtan.) Sonraa bunların hepsini koltuğun yanına koyup telefonumu elime aldım tabi ki! 

Sonrası malumunuz. Şöyle bir bakayım dediğim kısa videolar silsilesinden hayat sermayemin önemli bir kısmını bırakmış olarak çıktım. Elimde kalan ne?  Umutsuzluk, çaresizlik, mutsuzluk. Depresyona girmek isteyen veya ahir zaman delirmelerini temaşa etmek isteyen buyursun. 

Bir kaç dakika arayla iki farklı Mehdi iddiası gördüm misal!  Biri Türk. İkisinin de binlerce takipçisi var! 

Gazze sınırına İtrail okullarından gezi grupları götürülüp paralı dürbünlerle patlamaların izletildiğini biliyor musunuz? Ben yeni öğrendim.  

Karşıma çıkan videoların yarıya yakınının AI teknolojisi olduğunu biliyorum ama. Ona şaşırmıyorum da, biraz korkutuyor.

Gazzeli küçük bir çocuğa anestezisiz dikiş atıyorlardı son izlediğim videoda. Artık dayanamadım. Hani şair diyor ya, "Elemim bir yüreğin karı değil paylaşalım" diye. Öyle bi sızı...

Bir iki gelişmeden geri kalmamak, bir kaç güzel insandan haber alabilmek için değer mi bu kadar ızdıraba? Bilmiyorum...